Het probleem was niet dat Piero Pirelli niet van voetbal hield. Wat heet. Hij was een enorme sportliefhebber en richtte dan ook de bedrijfssportvereniging ‘Gruppo Sportivo Pirelli’ op, die actief was in zo’n beetje alle sporten die je maar kunt bedenken, ook voetbal. Hij liet er een stadionnetje voor bouwen temidden van de fabrieken van de bandenfabrikant, en voetbalelftal draaide nog een aantal jaar verdienstelijk mee in de Serie C. Maar het voetbalhart van Piero Pirelli klopte eigenlijk voor een andere club, waar hij zelfs één van de oprichters van was: AC Milan.

Piero Pirelli was in de beginjaren van Milan nauw betrokken bij de club, speelde er en was er zelfs twintig jaar voorzitter. In die tijd speelde de club ook nog een blauwe maandag op het Campo Pirelli, totdat Piero besloot dat er een eigen stadion moest komen. Hij betaalde het in 1925 dan ook maar volledig uit eigen zak en liet het in krap 13 maanden volledig uit de grond stampen: we kennen het nog steeds als San Siro.

San Siro was dan ook een echt Milan-stadion, al werd het na nog geen tien jaar verkocht aan de stad Milaan. De exploitatiekosten waren te hoog voor Milan, en zo kon de stad bovendien meerdere evenementen in het San Siro houden. Waar ze geen rekening mee hadden gehouden was de zet van het stadsbestuur om in 1947 ook Inter in de Milan-tempel te laten spelen. Een doorn in het oog van Pirelli. Hij kon Inter niet luchten, zag ze als een afsplitsing van Milan (wat ze in feite ook zijn) en zaten hem en zijn club eigenlijk in de weg in zijn stadion. Het deed de rivaliteit tussen beide clubs in Milaan alleen maar toenemen.

Dat jaren later Pirelli shirtsponsor werd van Inter, hoefde de in de jaren ’50 overleden Pietro Pirelli gelukkig niet meer mee te maken. Laat staan dat zijn bedrijf uitgroeide tot één van de symbolen van uitgerekende de absolute aartsrivaal, en AC Milan op het moment gesponsord wordt door Kumho Tire, godbetert, een Koreaanse bandenfabrikant.

Stel je toch voor: Pirelli dat op het rood-zwarte shirt van Milan zou prijken. Het zou voetbalromantici over de hele wereld tegen de haren in strijken, maar het zou historisch meer dan verantwoord zijn.