Halverwege de jaren ’90 kreeg het Engelse voetbal een boost, waarbij de grenzen tussen voetballers en popsterren langzaam vervaagden. De commercie nam de Premier League langzaam over, en spelers begonnen langzaam heuse characters te worden. Een weelde waar niet elke voetballer mee om kon gaan: het waren de hoogtijdagen van Britse schandaalpers, en er waren spelers die meer in de tabloids stonden dan in het sportkatern: bijvoorbeeld bij Liverpool.

Voetballen konden ze allemaal wel, de jonge groep spelers van Liverpool met namen als

Jamie Redknapp, Steve McManaman en Robbie Fowler. Het waren alleen bepaald geen grijze muizen: ze gingen graag op stap, dronken nogal graag een drankje en belandden niet zelden in bijzonder situaties. Het was de tijd van de Britpop en de Spice Girls, en toen Robbie Fowler (volgens de tabloids) ook nog eens een Spice Girl aan de haak had geslagen, kregen de jonge voetballers een heuse bijnaam: de Spice Boys. Dat er van die geruchten maar weinig waar was, deed er eigenlijk niet toe. Toch zou je een boek kunnen schrijven over de capriolen van de Spice Boys – en daar is deze ‘pakkensoap’ een van de bekendste van.

In 1996 plaatste Liverpool zich voor de FA Cup-finale op Wembley, waarin ze het op moesten nemen tegen aartsrivaal Manchester United. Een ploeg in een vergelijkbare situatie, met veel jonge en talentvolle spelers die hun top nog moesten bereiken. Er was echter één groot verschil: die van United liepen een stuk beter in de pas, daar zorgde Sir Alex Ferguson wel voor. Op Old Trafford stond voetbal op 1, 2 en 3 – iets wat bij The Spice Boys bepaald niet het geval was. Zo ook rond de finale.

Wat wilde het geval: de spelers van Liverpool besloten om in smetteloos witte Armani-pakken naar het stadion te gaan. Ze zagen er – zeker voor die tijd – absoluut niet slecht uit, maar het was typerend voor de mindset in de kleedkamer op dat moment en heel slecht voor de beeldvorming. Waar Manchester United zich focuste op de belangrijkste wedstrijd van het jaar, waren ze bij Liverpool vooral druk met hoe ze eruit zouden zien. Een image dat haaks stond op de volksaard van Liverpool bovendien.

Veel vingers wezen naar doelman David James, in die tijd als model van Armani te zien op bussen en billboards in de Britse steden. De keeper zelf bestrijdt dat, en beweert dat buitenspeler John Barnes het contact met Armani had gezocht.

Hoe dan ook, Liverpool verloor de finale met 0-1 door een late goal van Eric Cantona. Het is een verhaal dat in United-kringen graag bevestigd wordt: toen ze de witte pakken zagen hoefden ze niet meer gemotiveerd te worden. Fergie zag het als arrogantie en een gebrek aan focus. Volgens Gary Neville gebruikte de manager het zelfs in zijn peptalk. “Blijf de bal rondspelen rond hun zestien. David James zal vast wel druk zijn met zwaaien naar Giorgio Armani op de eretribune.”, zou Ferguson gezegd hebben. Hoe dan ook, United was vastbesloten om de ‘arrogantie’ af te straffen.

Witte pakken zijn sindsdien in de ban gedaan bij Liverpool, als een soort minitrauma aan de keer dat Liverpool niet alleen van de aartsrivaal, maar ook van zichzelf verloor. Het grote publiek smulde ervan, en zal de Spice Boys nooit vergeten. Ze waren iconisch als lachwekkend, maar staan bovenal symbool voor een schitterende tijd in het Engelse voetbal. Giorgio Armani zat het ook niet in de weg, hij ontwierp nog vele jaren de mooiste clubkostuums voor een hele keur aan elftallen. Maar wit? Dat hebben we nooit meer gezien.