Geen ploeggenoot die slecht spreekt over de persoon noch de voetballer Robbie Fowler, maar aan het eind van vorige eeuw staat Fowler vaker wel in de tabloids dan niet. Soms terecht – hij wordt vaak gesignaleerd in het nachtleven en breekt meer dan eens z’n neus – soms ten onrechte. Zo verspreiden Everton-fans een hardnekkig gerucht dat hij een cocaïneprobleem heeft, waarop Fowler tijdens de eerstvolgende Merseyside Derby een goal viert door pal voor het uitvak op Anfield de achterlijn ‘op te snuiven’. Ludiek? De FA vindt van niet, schorst hem voor vier wedstrijden en geeft hem 32.000 pond boete.

Op YouTube staat een schitterende minidocu uit 1995 (te zien onder dit verhaal) waarin Robbie Fowler - op dat moment dé topscorer van Liverpool - een cameraploeg meeneemt door zijn oude buurt, Toxteth. Het is een heerlijk tijdsbeeld en onvoorstelbaar anno nu: een van de beste spelers die de media meeneemt in een eenvoudige Nissan, ronduit pratend over zijn jeugd in de wijk. Langs zijn oude basisschool, langs zijn ouderlijk huis op 28 Hughson Street. Je krijgt onmiddellijk een zwak voor de ontwapenend sympathieke Fowler, die een balletje trapt met wat buurtkinderen en de klaar-over van vroeger groet. Maar wie langs de openhartige en opgewekte Fowler heen kijkt, schrikt zich kapot. Verlaten flats, braakliggende terreinen, het Liverpool van halverwege de jaren 90 leek een beetje op oorlogsgebied. In het hele land kent men Toxteth, niet ver van de oude kathedraal en het stadscentrum, zij het met een bedenkelijke reputatie. Een overblijfsel van de zomer van 1981, waarin grote maatschappelijke onrust voor weken van rellen zorgden. Desalniettemin is Fowler maar wat trots op zijn ‘Tocky’, zoals de wijk hier wordt genoemd. En groter was zijn wereld ook niet: “M’n hele leven speelde zich af tussen Park Road en het voetbalveldje op Upper Warwick Street”, zou hij er later over zeggen.

Robbie Fowler groeit op als Evertonian, net als z’n vader, maar Liverpool hapt als eerste toe. Hij is er al heel jong, heel goed. ‘God’ noemen ze hem in Liverpool, in een tijd dat hij in de sensatiekranten nog weleens als ‘Toxteth Terror’ wordt omschreven: Toxteth-tuig. Halverwege de jaren 90 ligt de wereld aan z’n voeten. Toch raakt na drie geweldige jaren de klad erin en wordt hij nooit helemaal de topspits die hij had kúnnen worden. Nog voor zijn 25ste is hij al over zijn hoogtepunt. Door een zware blessure, maar ook door zijn moeite om met de weelde om te gaan. Op zijn goddelijke status is dan al niets meer af te dingen. Na een goal toont hij een shirt waarmee hij oproept tot steun voor de stakende dokwerkers in die tijd.

Na zijn carrière komt Fowler in rustiger vaarwater en maakt hij een fortuin in de paardensport en het vastgoed. Niet slecht voor een jongen uit een probleemwijk. Tot op de dag van vandaag is hij ongekend populair in Liverpool. God is wellicht een beetje overdreven, maar wie Robbie Fowler bestempelt als ‘Toxteth Terror’ doet hem ernstig tekort. En dat juichen? Ach, het leverde in ieder geval wel een goede foto op én voor jaren aan brandstof voor de Merseyside Derby.