(eerder verschenen in SANTOS #14, 2019)

“Ze hebben van die velden op ons trainingscomplex… die zijn echt schitterend. Van die velden die je alleen van tv kent. Als je ze ziet dan wil je er direct op voetballen. Zo groen ook, zelfs de stroken gras tussen de velden zijn zo perfect bijgehouden dat je er ook zo op zou kunnen spelen. Ik denk dat, dat typisch Engels is. Sowieso zijn de faciliteiten bij Everton geweldig. Ik kijk mijn ogen uit.

Ik wilde altijd al in het buitenland voetballen. Dat was mijn droom. En Engeland heeft nu ook de beste vrouwencompetitie ter wereld. Ze maken hier heel grote stappen. Niet voor niets spelen de meeste speelsters van het Nederlands elftal in Engeland.

Vanuit Nederland ben ik nog gewend om alles voetballend op te lossen maar hier in Engeland is het nog steeds ouderwets kick and rush. Bal naar voren en lopen, lopen, lopen. Ik merk het zelfs bij de revalidatie van mijn knieblessure. Zij denken van: het ene been is geblesseerd maar op dat andere been kan je nog mooi je conditie bijwerken: ‘aan de slag dus’.

Aan alles merk je dat Liverpool een echte voetbalstad is. Rood is uit den boze voor een speelster van Everton omdat de stadsrivaal Liverpool daar in speelt. Ik rijd rond in een knalblauwe auto. Neem ik een taxi dan is het telkens weer de vraag voor wie de chauffeur is, Liverpool of Everton. Als ze voor Everton zijn zit ik goed.”