Misschien moet u, voor de juiste sfeer, tijdens het lezen maar even AC/DC’s Hells Bells op zetten. Het is sinds jaar en dag het opkomstnummer van FC St. Pauli, de linkse club uit Hamburg. Wie ze ooit in het Millerntor-Stadion bezocht is bij het horen van de klokken en de eerste gitaarklanken direct weer even aan de Reeperbahn.

St. Pauli is een aparte club uit een aparte omgeving. Dat laatste heb je direct door als je de U-Bahn uit komt bij het stadion. Aan de ene kant van Millerntor ligt de Reeperbahn met al z’n randvermaak, aan de andere kant staat een oorlogsbunker van tientallen meters hoog. En het stadion zelf staat op het Heiligengeistfeld, een gigantisch festivalterrein dat enkele maanden per jaar wordt omgetoverd tot de Hamburger Dom, de kermis die miljoenen bezoekers trekt. Kun je vanuit de draaimolen zo de staantribune op.

De reputatie van FC St. Pauli is er één die het palmares ver vooruit is gegaan. De club en hun fans zijn uitgesproken links in alles wat ze doen. Ze maken zich hard voor vluchtelingen, vechten tegen racisme en komen op voor het klimaat en LHBTI+-rechten. Langs de rand van het stadion hangt over de hele lengte een enorme regenboogvlag. Het clubmuseum heeft meer weg van een krakersbolwerk dan van een echt museum. De zo kenmerkende doodskop van de club trekt mensen van over de hele wereld aan, maar het imago roept ook veel weerstand op bij fans van andere clubs. St. Pauli laat niemand onberoerd.

Het levert een bijzondere paradox op, want die grote bekendheid zorgt ervoor dat de kassa bijna nergens in Duitsland zo vaak en luid rinkelt als hier. De initiatieven voor minderheden vallen te prijzen, maar zelfs de meest verstokte Pauli-fan zal toe moeten geven: qua merchandising is de club rete-commercieel.

En nu mag de club met duidelijke kernwaarden het dan weer eens gaan proberen in de Bundesliga. Een interessant experiment. Een kneiterlinkse, anti-kapitalistische club in een wereld waar geld de enige waarde is die er echt toe doet? Het leidt ook onder de achterban tot wisselende meningen. Er zijn mensen die dolblij zijn met de promotie en een enorme groei van St. Pauli voor zich zien, anderen zijn vooral sceptisch, en zien de club het liefst blijven zoals-ie is: klein en trouw aan de eigen clubcultuur.

Wie het promotiefeest en de pitch invasion in het Millerntor-Stadion zag is geneigd te zeggen dat de meerderheid er wel overheen komt.

Aanvoerder Jackson Irvine is Australisch international, maar oogt met z’n tattoos, pornosnor en lange haar alsof hij zo uit een Hamburgs kraakpand is komen wandelen. Een man met duidelijke idealen, die als vertegenwoordiger van zijn land één van de meest uitgesproken spelers tegen het WK in Qatar was, mag St. Pauli de Bundesliga in gidsen.

Dat past aan de Reeperbahn toch beter dan gladde types met Louis Vuitton-toilettasjes. Of je nu van St. Pauli haat of van ze houdt, vriend en vijand zullen moeten erkennen dat ze het Duitse voetbal wel kleur geven.

Harald-Stender-Platz 1, 20359 Hamburg