Artikel

De roots van Oranje: de droom van FC Abcoude

Wanneer schrijver Nils Adriaans in binnen- of buitenland een voetbalveld ziet, stopt hij om het te fotograferen. Voor SANTOS bezoekt hij maandelijks de eerste club van een Oranje-international en struint zo de amateurvelden van Nederland af. In deel 6 FC Abcoude, de amateurclub van Matthijs de Ligt.

De roots van Oranje: de droom van FC Abcoude

FC Abcoude was ooit zo’n heerlijke dorpsclub, waarbij het clubhuis pal voor het hobbelige hoofdveld stond – en waarbij je, zodra je het clubhuis of de aangrenzende kleedkamers verliet, direct in de wedstrijd die dan (nog) gaande was viel.

Een trainer schreeuwde wat, bij de zijlijn vond net een stevig duel plaats en toeschouwers – met een paraplu in de aanslag voor het grijze weer of andere doeleinden – vonden de scheidsrechter een hondenlul of maakten een grapje.

Het huidige terrein van FC Abcoude is door de kunstgras- en hekwerk-maffia omgetoverd tot één grote kinderopvang; er wordt door kinderen gevoetbald op veld 2, op veld 1 wordt er letterlijk gegymd. De veldindeling is nog wel hetzelfde als toen de Golden Boy van 2018 hier speelde, maar het voelt en ruikt er letterlijk anders.

Geen lentegeur op Sportpark Hollandse Kade, en geen nukkige terreinknecht die voor de zoveelste keer roept dat de jonge voetballers uit het zestienmetergebied moeten blijven.

FC Abcoude is, zoals dat heet, met de tijd meegegaan. Ieder nadeel heb een voordeel: er kan eindeloos worden gevoetbald op de plastic velden en de kleedkamers zijn spic en span.

Gelukkig is veld 3 er nog. Je moer er een stukje voor omlopen richting het spoor tussen Utrecht en Amsterdam, maar dan heb je ook wat! Nopafdrukken in het veld, gekalkte lijnen, dug-outs met spaanplaat, verkleurde doelnetten en een lat die aan de onderkant modderig is – hoe vaak zal er hier via de onderkant van de lat gescoord zijn, of dramatischer, net niet gescoord zijn?

En stilte om te dromen…

We zien Matthijs de Ligt, wiens spel hier perfect zou passen, op een druilerige herfstdag eindelijk zijn belofte inlossen. Opstomend over het middenveld en op de rand van de zestien de keeper van de tegenpartij verschalkend met een lobje. Met zijn vrouw AnneKee Molenaar aan de zijlijn, die klaagt over het modderige veld en ‘altijd die wind’ – en haar paraplu maar met moeite in bedwang houdt.

In de verte juicht Matthijs ingetogen, denkend aan vroeger.

Beeld: Nils Adriaans / Bewerking: Jeroen Bont

Gerelateerd

Boedapest, voetbalstad vol historie en vele stadions

Artikel

Alle ogen gericht op Boedapest dit weekend, als decor van de CL-finale tussen Paris Saint-Germain en Arsenal. Boedapest was ooit dé toonaangevende voetbalstad in Europa, thuisbasis van de Magische Magyaren en talloze legendarische clubteams. Die tijden zijn voorbij, maar de hoofdstad van Hongarije is een echte voetbalstad waar de geschiedenis op elke straathoek ligt.
Bekijk dit item

PRE-ORDER SANTOS #34: WE WORDEN WERELDKAMPIOEN

Artikel

We worden wereldkampioen. Dat hebben we natuurlijk vaker gedacht, maar altijd was er een zwembad (1974), een paal (1978) of een teen (2010) die dat voorkwam. Omdat we bij SANTOS positieve jongens zijn, hebben we een heel nummer gewijd aan de WK's waar Nederland ooit aan meedeed - inclusief een paar vette sokken voor tijdens het toernooi.
Bekijk dit item

Reclames van weleer - Nike: Take It to the Next Level (2008)

Artikel

Er zijn voetbalreclames die bij hele generaties in het geheugen staan gegrift. Bijvoorbeeld die van Nike in 2008, waarin een onzichtbare voetballer zich in drie minuten vanaf een veld in de Bollenstreek opwerkt tot Arsenal en het Nederlands elftal.
Bekijk dit item

De dag dat Robbie Fowler de achterlijn opsnoof

Artikel

Als profvoetballer sta je in de schijnwerpers en krijg je weleens wat naar je hoofd geslingerd. Niet reageren is vaak het beste. Maar moet een voetballer zich alles laten welgevallen? Robbie Fowler vond van niet, en het leidde tot één van de meest besproken vieringen van een doelpunt aller tijden.
Bekijk dit item