Brighton & Hove Albion mag dan misschien niet de naam van meest spannende club van Engeland hebben, het zal de supporters van The Seagulls worst wezen. De club, die vrijwel haar hele historie op lagere niveaus speelde, wist zich na de promotie naar de Premier League in 2017 elk jaar zonder al te veel moeite te handhaven. En daar zijn de uitsupporters van de Premier League dan weer blij mee, want een tripje naar kustplaats Brighton biedt kansen voor een paar mooie zonnige dagen aan de Britse zuidkust.

Na lang getouwtrek, speelde Brighton & Hove Albion in 2011 eindelijk zijn eerste thuiswedstrijd in het nieuwe stadion dat het zo hard nodig had. En dat na veertien jaar zonder eigen domein, een juridische strijd tot aan de hoogste bestuursrechter en een atletiekstadion verder. Al die tijd lag het project stil, mede door een nabu­rige gemeente die niet op noisy neighbours zat te wachten. Pas in 2008 kon de bouw beginnen, in 2011 stond het er. Het American Express Community Stadium (in de volksmond ‘The AMEX’ genoemd) ligt aan de rand van de stad, vlak bij het complex van de University of Sussex. Niet volgens de Engelse traditie midden in een woonwijk, maar in het buitengebied, ingeklemd tussen een snelweg en glooiende heuvels. Hoewel het AMEX Stadium er amper vijftien jaar staat, is de capaciteit van het stadion in de tussentijd al meermaals uitgebreid. Waar er bij de opening plaats was voor zo’n 22.000 toeschouwers, zijn dat er nu al bijna tienduizend meer. Het gaat namelijk goed met Brighton & Hove Albion, dat niet alleen promoveerde naar de Premier League, maar er ook ogenschijnlijk moeiteloos van meet af aan een vaste waarde werd.

De donkere jaren waren in Brighton ook echt heel donker. Na het verlies van de eigen Goldstone Ground woonden The Seagulls eerst een tijdje in bij Gillingham, op ruim honderd kilometer afstand. Dat bleek geen fijne constructie, en dus keerde het terug naar de kust, al was de situa­tie verre van ideaal. De club betrok het Withdean Stadium, een gemeentelijk atletiekstadion aan de noordkant van de stad. Er werden noodtribunes geplaatst voor de voetbalfans, maar een voetbalstadion werd het nooit. Al het mooie dat Engels voetbal normaliter heeft, ontbrak hier. Een gebrek aan comfort kan z’n charme hebben, maar daar was hier allesbehalve sprake van. Onoverdekte tribunes, tijdelijke kraampjes als cateringpunten en als klap op de vuurpijl zat je er ook nog eens mijlenver van het veld. Toch voelt dit – hoe treurig ook – voor een hele generatie Brighton-fans als thuis, simpelweg omdat hier hun eerste voetbalherinneringen liggen. Het waren twaalf lange jaren. De noodtribunes zijn verdwenen, maar het atletiekstadion ligt er nog steeds, en je begrijpt direct waarom de nood voor een nieuw stadion zo hoog was.