Het Estadio Nuevo José Zorrilla in Valladolid is een uiterst imposant stadion voor een club die maar moeilijk een constante rol van betekenis kan spelen in de Primera Division. Onder het bewind van de voormalige Braziliaanse topspits Ronaldo werd er even omhoog gekeken, maar nu speelt Real Valladolid weer een bescheide rol. Zonde, met zo'n schitterend stadion.
Het Estadio Nuevo José Zorrilla, vernoemd naar dichter José Zorrilla, ligt in het westen van de stad en heeft met zijn open zuidkant, hoefijzervormige dak en paarse kleuren een uniek karakter. Met alle parkeerplaatsen in de omgeving zou je denken dat je te maken hebt met een American football-stadium. Toch is het Estadio Nuevo José Zorrilla het bruisende hart van Real Valladolid, dat diep verankerd zit in deze stad die zich 200 kilometer boven Madrid bevindt.
Met hoge bezoekersaantallen is een goede sfeer altijd wel een zekerheid bij Valladolid. De gepassioneerde Grada de Animación aan de noordzijde van het stadion zorgt voor het meeste kabaal. Met de afname van ultra’s in het stadion hangt er bij Valladolid de laatste jaren steeds meer een familiesfeer. Daarnaast geven de paarse stoeltjes het Estadio Nuevo José Zorrilla een uniek karakter.
Geopend in 1982 voor het WK voetbal bestond het stadion aanvankelijk uit niet meer dan twee hoge identieke tribunes tegenover elkaar. Het leverde dankzij de hoge ligging – 700 meter boven zeeniveau – gekscherend de bijnaam El Estadio de la Pulmonia op: het longontsteking-stadion, vanwege het windtunneleffect. Gelukkig voor fans en spelers werd er in 1984 een tribune gebouwd aan de noordzijde van het stadion. Plannen voor verdere uitbreiding liggen in de vrieskast omdat Spanje het WK 2018 aan de neus voorbij zag gaan.
Real Valladolid Club de Fútbol werd opgericht in 1928 na de fusie van Deportivo Valladolid en Real Union. De club jojoot die al sinds eind jaren veertig van de vorige eeuw tussen de Primera en de Segunda Division. De Pucelas speelden hun eerste wedstrijden op de Campo Taurina, een stadionnetje naast de Plaza de Toros aan de Paseo de Zorrilla. De arena van het stierenvechten staat er nog altijd, van het voormalige stadion is echter niets meer te bekennen.
In 2018 werd Ronaldo Nazário met 51% van de aandelen eigenaar van Valladolid. Met een modern stadion én zo’n twee uur rijden van zijn geliefde Madrid was Valladolid een logische keuze voor de Braziliaan. Elke transferperiode weer probeerde Ronaldo spelers uit de Spaanse hoofdstad los te weken en te stationeren in Valladolid. Daarnaast verwierf hij ook aandelen in een van de vele Ribera del Duero-wijngaarden in de regio. De gemeente van Valladolid kroonde Ronaldo zelfs tot ‘Bewaker van het Wijnmuseum’. Zijn bewind bij de lokale voetbalclub bleef beperkt tot een paar jaar: in 2025 verkocht hij zijn aandelen, tot vreugde van de fans van Real Valladolid. Die vonden dat hij te weinig investeerde, en dat hij er bovendien maar weinig was.
Als er een ‘Nuevo’ José Zorrilla-stadion is, is er uiteraard ook een voorganger met diezelfde naam. Van 1940 tot 1982 was het Estadio José Zorrilla aan de Plaza Juan de Austria de thuishaven van Real Valladolid. Het oude stadion lag luttele meters naast de rivier de Pisuega die door Valladolid stroomt. Een typisch Spaans gemeentestadion van de vorige eeuw met slechts één overdekte tribune. Nadat Valladolid in 1982 afscheid nam van het oude stadion werd het in 1984 gesloopt. Tegenwoordig vind je er een sportcentrum met tennisvelden en zwembaden.
Als er successen te vieren zijn, voornamelijk promoties, gebeurt dat op de Plaza de Zorrilla. Een groot plein in het centrum van de stad waar alle belangrijke straten samen komen. Op het plein vind je naast een fontein en het vorstelijke gebouw van de Cavalerie Academie van Valladolid ook een bronzen beeld van José Zorrilla, de naamdrager van het plein en het stadion van Real Valladolid. Jozé Zorrilla was een Spaanse negentiende-eeuwse toneelschrijver die geboren werd in Valladolid.
Naast een huldiging worden spelers bij titels ook getrakteerd op een bootvaart door de stad op de fameuze rondvaartboot La Leyenda del Pisuerga. Vanaf het Playa de las Moreras varen de spelers over de Pisuerga. De fans zingen ze vanaf de bruggen boven het water toe. Hoewel de kans vrij groot is dat er niets te vieren valt als je in Valladolid bent, is de boottocht nog altijd de moeite waard. De fans op de bruggen moet je er zelf maar even bij denken.
Waar je in Engeland op elke hoek van de straat rondom het stadion een pub tegenkomt, is dat in Spanje toch anders. De dichtstbijzijnde sportbar vind je op achttien minuten lopen van Estadio José Zorrilla. De Kokomo Sport Bar, gelegen aan de Calle Barbecho, hangt vol met vaantjes, sjaals en shirts van Spaanse voetbalclubs. Het paars van Valladolid voert uiteraard de boventoon. Ook kan je bij de Kokomo Sports Bar, naast lekker eten en drinken, uiteraard voetbal kijken op één van de vele schermen.
Tickets gaan vaak pas één week voor de aanstaande wedstrijd online in de verkoop, op de clubsite. In de Segunda Division hoef je overigens niet bang te zijn dat je misgrijpt en zijn de stadionkassa's ook altijd geopend.
Vanuit elke uithoek in Valladolid rijden er bussen richting het stadion. Loop vanaf het centraal station ‘Campo Grande’ naar het Plaza de España, neem vanaf daar bus 8 richting Parquesol. Stap uit bij Calle del Monasterio de San Lorenzo de El Escorial en je bent in een minuut bij het stadion. Het Aeropuerto de Valladolid ligt op zo’n kwartier rijden van het stadion.
Beeld: Shutterstock, BSR Agency
