Je moet er goed voor zoeken, maar diep in nouveau riche-club Manchester City zit een oude, Engelse volksclub verscholen. De charme van het oude Maine Road is de club al een tijd kwijt, maar de Citizens hebben er wel landstitels en het mooiste voetbal van Europa voor teruggekregen.
Het Etihad Stadium werd in 2002 gebouwd voor de Commonwealth Games, maar toen kon niemand nog bevroeden dat de club Manchester City zo’n vlucht zou nemen. Het verhaal is bekend, geld uit het Midden-Oosten maakte van Manchester City een echte topclub en dus moest het Etihad meegroeien, tot 61.000 plaatsen als aan het einde van dit jaar de uitbreidingswerkzaamheden afgerond zijn. Binnen deze muren viel hét moment van de moderne clubgeschiedenis. Minuut 93:20, het doelpunt van Sergio Agüero dat in 2012 in de allerlaatste seconden de eerste landstitel in 44 jaar opleverde. Buiten het stadion staan dan ook de standbeelden van Agüero, Vincent Kompany en David Silva, sleutelfiguren bij die titel én het uiterst succesvolle decennium dat volgde. Toch is ook het ‘oude’ City niet helemaal verdwenen. Het trio van de titel uit 1968 – Colin Bell, Francis Lee en
Mike Summerbee – heeft óók een standbeeld.
Het Etihad Stadium mag dan niet het meest bijzondere stadion van Engeland zijn, hier vond misschien wel het meest iconische moment sinds de invoering van de Premier League in 1992 plaats. De 3-2 van Sergio Agüero in de 94e minuut van de laatste wedstrijd van het seizoen 2011/2012 die niet Manchester United maar Manchester City kampioen van Engeland maakte. “Agüerooooo... I swear you’ll never see anything like this ever again!” was de legendarische reactie van commentator Martin Tyler. Woorden die bij elke City-fan nog altijd voor kippenvel op de armen bezorgen.
Tachtig jaar lang klopte het hart van City in volksbuurt Moss Side, in het zuiden van Manchester. Maine Road (1923-2003) werd niet voor niets het ‘Wembley of the North’ genoemd: in 1934 zagen 84.569 toeschouwers City tegen Stoke, nog altijd het record voor een Engels clubstadion. Manchester City vertrok en er kwam een woonwijk, waar de straten verwijzingen kregen naar het voetbalverleden. Onze favoriet is ‘Trautmann Close’, een verwijzing naar de legendarische keeper Bert Trautmann, die ooit met een gebroken nek de FA Cup-finale uitspeelde. Ook mooi: op het pleintje Carnival Place ligt nog de oude middencirkel, vanwaar zoveel grote duels op gang werden getrapt. Daarnaast was Maine Road bekend om z’n onvergete- lijke concerten. De Rolling Stones, Queen en Pink Floyd stonden er, maar de mooiste waren natuurlijk de twee Oasis-concerten in 1996. De Gallaghers zijn tenslotte de beroemdste City-fans ter wereld.
Het merendeel van de Manchester City-spelers woont niet in de stad zelf maar in afgelegen luxe-dorpjes buiten Manchester, maar voor een hapje eten komen ze graag even naar de stad. Bijvoorbeeld voor Vero Moderno, een Italiaans restaurant in het aan Manchester vastgegroeide Salford. De voorzitter van de fanclub is ene Erling Braut Haaland, die er graag komt en een vriendschap met de eigenaren heeft opgebouwd. De Noor speelde nog maar net bij City, of hij bezocht het restaurant: prompt maakte hij direct een hattrick. Na het volgende bezoek en dezelfde pasta: wéér een hattrick. Sindsdien kunnen Beppe en zijn mannen niet meer stuk bij de topspits, die ze ook al eens uitnodigde in zijn skybox in het Etihad Stadium. Behalve Haaland brachten ook Gigio Donnarumma, Rodri, Pep Guardiola en tal van andere City-iconen al eens een bezoekje aan Vero Moderno, dat binnen de selectie grote populariteit geniet.
In het verlengde van het Etihad Stadium liggen nog verschillende andere voetbalvelden die samen de Etihad Campus vormen, het kloppend hart van Manchester City. Hier spelen de jeugdploegen en het vrouwenelftal, en wordt getraind door de mannen. De faciliteiten zijn dermate goed dat toenmalig Manchester United-speler Robin van Persie zijn zoon Shaqueel bij de City Youth liet spelen.
Meest in het oog springend is het Manchester City Academy Stadium aan Ashton New Road, vanaf de loopbrug vanaf het Etihad Stadium gezien het eerste stadion dat je tegenkomt. Hier spelen de reserves van Manchester City hun wedstrijden.
Pal tegenover het Etihad Stadium staat een wat gek, vrijstaand huis dat erbij staat alsof ze vergeten zijn het te slopen. Toch is de Maine Road Chippy – vernoemd naar het oude stadion – een vaste pitstop voor veel Citizens voor of na thuiswedstrijden van hun club. Vleestaarten en zompige patat met curry; de liefhebber van traditioneel Brits stadionvoer komt hier uitstekend aan zijn trekken.
Je kan er niet omheen: het Etihad Stadium en z’n omgeving voelen een beetje plastic aan. Toch hoef je niet ver te zoeken voor iets authentiekers. Om de hoek, op Grey Mare Lane, vind je de leukste pub in de omgeving, Mary D’s Beamish Bar. Van buiten een onooglijk pand, van binnen een heerlijke voetbalpub. De kleur blauw voert uiteraard de boventoon (ook in het wat kitscherige licht achter de bar) en aan de muur vind je bijzondere memorabilia. Zo hangt er een schilderij met de hoofdrolspelers van de titel uit 2012, met Joe Hart centraal als City-parodie op De Verrijzenis van Christus. Even verderop kijken Noel en Liam Gallagher je gekleed in een klassiek jaren 90 Kappa-shirt met Brother op de borst een beetje vuil aan. En op de tap heb je Mary D’s eigen Blue Moon-bier. Kortom, legio redenen om hier voor de wedstrijd even langs te gaan.
Het National Football Museum in Manchester is een pareltje. Naast de vele bijzondere museumstukken van het Engels voetbal in het algemeen – met als heilige graal de replica van de door Engeland gewonnen wereldbeker van 1966 – heeft het museum ook een sterke ‘couleur locale’, waaronder de oudste bewaard gebleven FA Cup – gewonnen door Manchester City. Het museum ligt in het centrum van Manchester aan Todd Street, pal naast station Manchester Victoria.
Elke liefhebber van voetbalshirts kent ze wel: Classic Football Shirts, de grootste handelaar in vintage voetbalshirts ter wereld. Hoewel ze tegenwoordig ook in Londen zitten, liggen de wortels van de winkel in Manchester. Twee studenten van de lokale universiteit begonnen letterlijk vanuit hun studentenhuis aan de zuidkant van de stad en groeiden uit tot internationale marktleider. In Manchester staat nog altijd hun magazijn, en hebben ze een winkel in het centrum van de stad, aan Dale Street. Alleen het interieur is al de moeite waard, bovendien kun je er een biertje drinken en gamen, maar bovenal je eindeloos vergapen aan duizenden toffe voetbalshirts. De rekken gaan van tientjes- werk tot matchworn-exemplaren van over de duizend pond, met uiteraard een prominente wand voor de twee topclubs van Manchester. Pas wel een beetje op met je portemonnee: er hangt verschrikkelijk veel moois, maar het kost doorgaans ook wat.
Kaartjes voor Manchester City zijn over het algemeen goed te verkrijgen, al is een membership tegenwoordig steeds vaker een vereiste. Dat geeft je echter wel de mogelijkheid om ook tickets voor mooie affiches in de Champions League te kopen, dus het is bepaald geen weggegooid geld.
Met het vliegtuig ben je in een uurtje inManchester, en je kunt er zowel vanuit Amsterdam als Eindhoven naartoe vliegen. Ook een vlucht naar Liverpool kan een optie zijn, de traditioneel rivaliserende stad ligt maar een halfuurtje verderop. In Manchester zelf is het Etihad Stadium het best bereikbaar met de tram: pak vanuit het stadscentrum de blauwe of oranje tramlijn richting Ashton-under-Lyne en stap uit bij Etihad Campus, praktisch voor de deur van het stadion.
Beeld: Shutterstock, BSR Agency, SANTOS, Getty Images
