Het heeft even geduurd, maar langzaam maar zeker is er steeds meer 'voetbal' in het aanvankelijk zo kille Emirates Stadium getrokken. Hoe dan ook moet je eens naar het legendarische Arsenal, gelegen in een fantastische voetbalbuurt in Noord-Londen waar elke hoek een verhaal heeft.
Het was een even logische als onvermijdelijke stap, dacht men. Om mee te kunnen blijven doen met de top van Europa moest Arsenal het intieme stationnetje Highbury verruilen voor een groots, nieuw onderkomen dat meer geld zou opleveren. Maar waar de Gunners het oude stadion in 2006 als Europese grootmacht verlieten, is de club in het nieuwe Emirates Stadium haast nooit meer in de buurt gekomen van de oude glorie. Lang gebeurde zo’n beetje het tegenovergestelde: Arsenal dreef weg van de top, deed niet meer mee om de titel en speelde een bijrol in de Premier League. Pas twintig jaar later kwam die glorie er uiteindelijk - aan Arsenal nu om de hernieuwde status als topclub te bevestigen.
Dat het Emirates Stadium voor Arsenal-fans niet kan tippen aan Highbury, is begrijpelijk. Daar is het ontwerp net te doorsnee voor, en zit je er ook wat te ver voor van het veld. Door supporters van andere clubs wordt het spottend ‘The Library’ genoemd, vanwege het minieme aantal decibellen tijdens wedstrijden. Toch had het allemaal een stuk slechter gekund. Het belangrijkste is dat Arsenal in de eigen wijk Islington is gebleven, en niet de verhuizing naar Wembley maakte, een horrorscenario dat op een gegeven moment een erg serieuze optie was. Nu Arsenal de trotse nieuwe kampioen is, wordt direct met meer liefde over het nieuwe stadion gesproken. De library van weleer heeft zowaar een beetje sfeer tegenwoordig. Het is op wedstrijddagen nog net zo druk in de buurt: bij het verlaten van metrostation Arsenal ga je niet meer linksaf of rechtdoor naar Highbury, maar rechtsaf naar het Emirates Stadium.
Die buurt is geweldig bovendien. De buurt is geweldig bovendien: in Islington en omgeving verdrink je werkelijk in de goede horeca.
De laatste jaren zijn er door de club veel inspanningen gedaan om het Emirates Stadium meer ‘eigen’ te maken. Op een paar grote schilden met clublegendes aan de buitenkant na voelde het toch een beetje koud en onpersoonlijk. Op het plateau rond het stadion kwamen vijf standbeelden van bepalende mensen in de geschiedenis van Arsenal: Ken Friar, Herbert Chapman, Tony Adams, Dennis Bergkamp en Thierry Henry. Vlak bij het standbeeld van Henry staat ook ‘The Spirit of Highbury’, een wall of fame waar alle Gunners die ooit op Highbury in actie kwamen op te vinden zijn.
In het Emirates Stadium hebben de tribunes dezelfde namen gekregen als op Highbury: North Bank, West & East Stand en de Clock End. De laatstgenoemde tribune (aan de zuidkant van beide stadions) ontleent haar naam aan een grote analoge klok, die op Highbury tot aan de sloop boven de tribune hing. In het grotere Emirates Stadium hangt boven de Clock End hetzelfde type klok, maar dan wat maten groter. De originele klok is opgehangen aan de buitenkant van het stadion, in de zuidoosthoek, boven de ingang van het uitvak.
Geïnteresseerd in de uitgebreide geschiedenis van Arsenal? Achter de North Bank zit het Arsenal Museum, waar je je urenlang kunt verliezen in de historie van de club. Het museum is op wedstrijddagen ook geopend, tot een uur voor de aftrap.
Als er zoiets zou bestaan als een checklist waaraan een magisch stadion moet voldoen, dan zou Highbury ze allemaal afvinken. Het Arsenal Stadium (de officiële naam) stond aan drie kanten bij mensen in de achtertuin, had vier verschillende tribunes waarbij de fans aan elke zijde bijna bovenop het krap bemeten veld zaten. Het maakte de Gunners letterlijk aanraakbaar.
Dat Arsenal weg moest uit Highbury, kon zelfs de grootste romanticus niet ontkennen. Het was te klein (slechts 38.000 plaatsen), uitbreiding noch modernisering was mogelijk: het stadion was aan drie kanten door huizen ingeklemd. In Londen is elke inch bouwgrond miljoenen waard en dus zagen fans de bui al hangen: dat hun Highbury met de grond gelijkgemaakt zou worden voor het zoveelste megalomane bouwproject. Het stadion verdween niet helemaal. De monumentale tribunes werden omgebouwd tot luxe appartementen, waardoor je van een afstandje nog steeds het silhouet van een voetbalstadion herkent.
Ter hoogte van nummer 136 op Highbury Hill heb je aan je linkerhand ineens een rood-wit gebouw, volledig in de kleuren van Arsenal. Het is de oude ingang van de West Stand van Highbury.
Loop even om naar Avenell Road en je slaat steil achterover van de façade van de East Stand, één van de mooiste van Groot-Brittannië. Niet verwonderlijk dat deze al jaren op de monumentenlijst staat, en dus ook absoluut niet gesloopt mocht worden toen Arsenal vertrok. Als je er loopt, heb je het idee dat Arsène Wenger elk moment naar buiten kan komen. De binnentuin (het oude veld) is alleen voor bewoners toegankelijk, maar die zijn doorgaans vriendelijk genoeg om je even binnen te laten in het vroegere heiligdom.
In heel Londen zijn 272 ‘tube stations’, metrostations, maar slechts een ervan is vernoemd naar een voetbalclub. Dat is te danken aan de lobbycampagne van Herbert Chapman, de legendarische Arsenal-manager in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw. Arsenal, op de Piccadilly Line, is de klassieke halte van vroeger, waarbij je praktisch op Highbury uitstapt. Al bijna een eeuw staat er een bronzen buste van clubicoon Chapman in de hal van de East Stand van Highbury, ook nu de club er niet meer speelt. Het Emirates Stadium kreeg een replica.
Er zijn nabij het Emirates prima pubs voor een matchday pint, maar onze favoriet blijft The Gunners Pub, op een steenworp van Highbury. Sla op de hoek van de oude North Bank en East Stand Elwood Street in en op het einde zit links deze pub die eigenlijk een soort onofficieel Arsenal-museum is, met klassieke shirts en foto’s, met name uit de Highbury-jaren. Let wel, op wedstrijddagen alleen toegankelijk voor mensen met een wedstrijdkaartje.
Te druk bij de Gunners Pub? No worries. In Arsenal-gebied zit je gauw goed voor wat fijne pubs. Iets verderop zit The Bank of Friendship. In de jaren 90 vaste stek voor spelers en fans. Het Engelse voetbal had destijds nog een serieuze drinkcultuur: ’s ochtends trainen, ’s middags zuipen. Pakweg dertig jaar terug trof je hier mannen als Tony Adams en Ray Parlour meer dan goed voor hen was. Op Hornsey Road, vijf minuten lopen van het Emirates, vind je The Tollington Arms. Deze zaak ademt Arsenal en werd niet voor niets door Arsenal-fans al eens uitgeroepen tot beste Arsenal-pub. Zoek je iets meer ruimte? The Coronet op Holloway Road is een voormalig theater dat is omgebouwd tot pub en kan de grote massa moeiteloos aan.
Bonustip: The Faltering Fullback, vlak bij Finsbury Park, een pub met een heerlijke beergarden, die in 2025 werd uitgeroepen tot beste van Londen. Het is iets verder naar het Emirates, maar langer dan tien minuten wandel je er niet over.
Op zoek naar een bijzonder voetbalsouvenir? Loop even langs bij The Match Day Shop (14 Hornsey Road) op een steenworp afstand van het Emirates Stadium. In deze winkel vol Arsenal-memorabilia vind je net wat originelere souvenirs dan in de officiële clubshop, en met name veel artikelen die doen terugdenken aan de succesvollere jaren van de Gunners.
Kaarten zijn lastiger. Member worden is verplicht, waarna je je kunt inschrijven voor een wedstrijd en meegaat in de loting. Wie bereid is aanzienlijk meer te betalen, kan zich wenden tot een groot voetbalreisbureau. Ander geitenpaadje: sluit je aan bij een lokale of internationale supportersvereniging die ook kaarten verkoopt.
Geen voetbalclub is beter bereikbaar met het openbaar vervoer dan Arsenal. In een straal van een kilometer rond het Emirates Stadium vind je drie treinstations en evenveel metrohaltes. Vanuit het centrum van Londen neem je de Piccadilly Line naar het noorden en stap je een kwartier later uit bij Holloway Road (de gunstigste halte) of station Arsenal.
Beeld: BSR Agency, Shutterstock, Getty Images
