Ooit was Chelsea een tamelijk gure club, met gevreesde fans, hard voetbal en een verpauperd stadion. Die tijden zijn voorbij. Op Stamford Bridge huist sinds twintig jaar de meest poenerige club van Londen, die desondanks nog steeds een feest is om te bezoeken.
Opmerkelijk is het soms wel, dat een Engelse topclub als Chelsea nog steeds ‘maar’ op het 40.000 plaatsen tellende Stamford Bridge speelt. Het oude Stamford Bridge werd in de jaren negentig voor het laatst groots verbouwd: de club had het stadion allang een upgrade willen geven, maar uitbreiding is nagenoeg onmogelijk. Voor de liefhebber is dat helemaal niet erg, want het is nog altijd een van de fijnste stadions van Londen. Hoe poenerig het imago van Chelsea ook moge zijn, op Stamford Bridge merk je er betrekkelijk weinig van. Al sinds 1877 bestaat het terrein, bijna 150 jaar dus al, en dat terwijl Chelsea ‘pas’ in 1905 werd opgericht. Daarvoor was het een atletiekstadion.
Rondom wedstrijden van Chelsea is het op Fulham Road voor het stadion altijd gezellig druk. De pubs puilen uit, er worden programmaboekjes en sjaals aan de man gebracht en er zijn mensen druk bezig met het kopen dan wel verkopen van kaartjes. Praktisch recht tegenover de hoofdingang van Stamford Bridge zit op nummer 477 de pub ‘The Butcher’s Hook’. Daar moet je zeker even heen want dit is de plek waar Chelsea FC in 1905 officieel werd opgericht. Een plaquette in de pub herinnert aan deze bijzondere gebeurtenis. Er hangen ook prachtige historische foto’s van het Stamford Bridge van lang geleden. Let wel: de pub is alleen toegankelijk voor thuissupporters, iets waar ook streng op gecontroleerd wordt.
Aan de zuidkant van het stadion staat het laatste tastbare stuk van het oude Stamford Bridge: de originele muur van de Shed End, ooit de beroemdste staantribune van West-Londen. Het asymmetrische dak dat de tribune haar naam (de schuur) gaf, werd in de jaren dertig ontworpen door stadionarchitect Archibald Leitch – niet voor voetbalfans, maar in opdracht van de Greyhound Racing Association, als beschutting voor de bookmakers bij de hondenrennen. De kromme vorm geeft je ook een beeld van hoe het er vroeger uitzag, want inderdaad, Stamford Bridge had vroeger ook een renbaan om het veld lopen. Destijds stonden de meest vocale fans van Chelsea op ‘The Shed’, en dat is eigenlijk nog steeds zo, al staat de tribune nu iets naar binnen. De oude bewaarde muur is tegenwoordig gewijd aan verschillende clublegendes, met grootheden als Frank Lampard en Gianluca Vialli.
Even verderop in de straat zit op nummer 358 de pub ‘The Chelsea Gate’, voorheen 'The Chelsea Pensioner'. Een Chelsea Pensioner slaat officieel op inwoners van het Royal Hospital Chelsea, een verzorgingstehuis voor veteranen uit het Britse leger, maar werd in de vorige eeuw vaak ook een tikkie spottend gebruikt voor de voetbalclub Chelsea, dat een Pensioner in het clublogo had. In 1952 vond de net aangestelde trainer Ted Drake dat maar niks en het eerste wat hij deed was het logo veranderen, waarop de bijnaam het meer algemene ‘The Blues’ werd. Inmiddels speelt Chelsea alweer jaren met een leeuw op de borst en is The Chelsea Pensioner z'n naam kwijt, maar The Chelsea Gate is nog altijd één van de favoriete pubs van Chelsea-fans.
Eén uitstapje naar Mayfair, want in het poepchique Dorchester Hotel aan Park Lane werd twee keer Chelsea-geschiedenis geschreven. In 1972 nodigde de oogverblindende topactrice Raquel Welch het complete elftal uit voor een cocktailparty in het hotel, waar ook de Rolling Stones aanschoven. Later werd hier de basis gelegd voor een compleet andere koers bij de club. In 2003 zat toenmalig eigenaar Ken Bates er tegenover een tot dan toe vrij onbekende Rus, ene Roman Abramovitsj. Die wilde de verlieslijdende club maar wat graag kopen, en naar verluidt waren ze het na twintig minuten wel eens. Twintig minuten die niet alleen Chelsea ingrijpend veranderden, maar eigenlijk het hele voetbal: dit was de eerste clubovername van een buitenlandse miljardair in het voetbal, zoals we er nog zoveel zouden zien. Of het voetbal daar beter van geworden is valt te betwisten, maar het heeft Chelsea in ieder geval een veel vollere prijzenkast gebracht.
Tegenover de hoofdingang van het stadion vind je Butcher’s Hook, de geboortegrond van Chelsea. In een bovenzaaltje van deze pub – toen nog The Rising Sun geheten – werd de club op 10 maart 1905 opgericht. Namen als London FC en Stamford Bridge FC sneuvelden. Het werd Chelsea, opmerkelijk aangezien het stadion én de pub niet in Chelsea maar in Fulham liggen. Maar ja, Fulham, die club bestond uiteraard al, en dus werd er voor de naam van de aangrenzende wijk gekozen. Een grote blauwe lijst in de pub vertelt je de bijzondere geschiedenis van de pub, die eigenlijk meer een gastropub is dan dat-ie voetbal ademt. Desalniettemin kun je bij Butcher’s Hook altijd goed terecht en de ligging aan Fulham Road én de geschiedenis maken het haast een verplichte pitstop.
Doordat Stamford Bridge klein en Chelsea populair is, zijn kaartjes lastig te krijgen. Een membership is min of meer essentieel als je een serieuze poging wil wagen, zonder ben je eigenlijk kansloos. Er is eigenlijk maar één uitzondering: als Chelsea een bekerduel tegen een ploeg uit een lagere divisie speelt, gaan de kaarten soms in de vrije verkoop.
Stamford Bridge ligt op twee minuten lopen van metrostation Fulham Broadway, dat wordt bediend door de District Line. Het is eigenlijk de enige manier om in het drukke Londen fatsoenlijk op Stamford Bridge te komen: met het openbaar vervoer. Wie graag nog een stukje wil wandelen, stapt uit bij West Brompton, een spoorweg- en metrostation met meerdere lijnen. Vanaf hier is het een minuut of tien lopen naar het stadion via het Brompton Cemetery, waar onder andere Chelsea-oprichter Gus Mears begraven ligt.
Beeld: BSR Agency, Shutterstock, Getty Images
